گردآفرید قصه ها مرضیه ی ترانه ام...

به نام یزدان پاک و به نام نامی ایران زمین

     با درو به همه ی دوستان...

      اینم چکامه ی پور میهن ، به بهانه ی بیست وپنجم اردیبهشت ، روز بزرگداشت چکامه سرای خردمند توس!

 

پور میهن

 

وتن! نام پاکت بدان ماندنی است                                   

از آغاز هر لحظه خواندنی است

                                           به هر قصه ات ، کارها زار شد

چه بس قصه با...

                   غصه ها

                                  یار شد                       

چو فردوسی ات ، پور زادی
                                    وتن

                                         و خامه به دستش تو دادی ! وتن !

که در روزگاری که فر هنگ
                                     سوخت...

دهان

                                                       پلید                             

                                                           سیاهان                

                                                                          بدوخت ! 

ز دل خواندش او نام تو ،سال سی    که سهراب و گُرد آفریدت بسی

و نامت بر آن رویه ها
                            جاوِدان 

تو، فرزند ایران!

                                                                    کتابش بخوان!

نه تنها کتابی، که گنجینه ای است

کران تا کرانش سپندینه ای است                

ز خوب و ز بد، قصه ها راند، او

                                                         گذر کرد تاریخ و ...         

                                                                          جا ماند ،او

نه یک رونوشته ، که فرهنگ تو است!

بخوان کودکم...

                                            او                           

                                                                  دلش                 

                                                                    تنگ تو است ...

بخوان تا بدانی نژادت چه بود؟!

             کجا بوده ای و مرادت چه بود؟!

                             بخوان کودکم ! تا که شید وکه تار

                                عنان را به دستان ایزد گمار

بخوان تا بدانی که امّید چیست؟!   که در روز تار تو خورشید چیست؟!

بخوان تا بدانی کاز آژی دهاک ...

                نماند به گردون مگر ، تلّ خاک!!

                             بخوان تا بدانی که ابلیس کیست؟!

                                          پلیدی و زشتی ، به معنای چیست؟!             

همان دم ببینی که رفت و که ماند؟!

کجا ، قطره ای...          موج ها پیش راند!!

ببینی که تک راستی ماندنی است

کژی از سرا وُ زِ دل راندنی است                   

ببینی که هر کاو، به دل راد بود

                                   همیشه ، ز هر بند ، آزاد بود !!

ببینی که مهر پدر ها چه کرد؟!

                  کجا از دلی شد برون ، آه سرد

که کاوه شوی ، داد خواهی کنی

                                    جهانی ، به نیکی ...

                                                                       تو راهی کنی

ببینی کجا همسری چاه کند

که پور پدر را...          به آتش فکند!!

ببینی ادب بهر ایرانی است

و این ره که رفتی...                    

                            به ویرانی است !

بخوان تا بدانی که فرهنگ، چیست؟!

چه باشد نکو ؟ دوده را ننگ چیست؟!        

فراگیر...

                                 در زندگی ، هفت خان...

                       چو شد هفتصد

تو بجنگ و بمان!

" که گر سر به سر تن به کشتن دهیم...

             از آن به که "ایران" به دشمن دهیم"

وُ تا تو درختی و شهنامه ریشه است...

                      کهن نام میهن                          

                                                         برای ...               

                                                                همیشه است!

م.ط (گردآفرید قصه ها)

1. شیوه ی نوشتار "وتن" به جای "وطن" آمده که روش دویم مربوط به پس از حکومت
تازیان است و شیوه ی نخست، شیوه ی نوشتار درست این واژه است.

 

2. ضحاک ، معرب ازی دهاک است.

         

 

 

به نام یزدان پاک

و به نام نامی ایران زمین

 

به نام ایزد و با نام یزدان     به نام جمله جمله هورمزدان

به نام نامی خاک دلیران           به نام سرزمینم نام ایران

 

درود به همه و سپاس از همه ی دوستای گلم که با وجود غیبت های طولانی من هنوزم بهم امید دارن و برام پیام می ذارن.

 

به خواست آسمان مهزاد امشب اومدم که به روز کنم.

 

این چکامه به مناسبت 22 بهمن!!! ( می دونم که گذشت ، منو که میشناسین پیام دیر به مغزم می رسه!!!)  پیشکش حضور تمامی شهدای تاریخ ایران زمین.

 

الله اکبر

گردآفرید و رستم امروز هستم        آری! جهان ساز و جهان افروز هستم

تنها سپیده از تمام کور سو ها 

           بر این شب شوم دل پر سوز هستم

                    من آرشم ! در پیچ و تاب باد هستم     

                                        در صد هزاران بند هم آزاد هستم

شیرین من! ای آب و خاک آریایی!          اندیشه های شوم را فرهاد هستم

امروز دیگر تیشه در دستان من نیست

دنیا! جز از اندیشه در دستان من نیست

لیکن برابر با سلاح گرم و سردم      مندیش کاکنون ریشه در دستان من نیست

دشمن به دشمن...

                   صف به صف ...

                                    نامم شنیدند

                                         نام آوران فریاد هر گامم شنیدند

وقتی کفن ها بهر ما آماده می شد

                                          الله اکبر ها هم از بامم شنیدند

آری ! گمان کردی وطن خاموش مرده است؟!

                    رفتند یاران من و صد جوش مرده است؟؟!!

                                 ما زنده ایم ، اندیشه مان ماناست ، گرچه...

دیشب ، شهیدم ، در همین آغوش مرده است

اکنون...

        تو   خورشید من از البرز بازآ

                              رستم تویی!

                                         اندیشه ات      صد گرز بازآ

آری...    دلاور پور و دخت میهن من!

                                   دانشور دارای فرّ و بُرز     بازآ

روز و روزگارتون قشنگ

م.ط (گردآفرید قصه ها)

پیام خصوصی: مهزاد جان خییییلی دوست دارم! بی همتایی

به نام یزدان پاک و به نام نامی ایران زمین

درود و سپاس

   سپاس از شما دوستان نازنینم که اگرچه من نبودم ، شما بودید و پیام های پر مهرتون رو دیدم...

   در ابتدا سپندارمذگان روز زن و زندگی رو به تمامی بانوان سرزمینم شاد باش می گم...

   به امید روزی که جشن های باستانی مون رو پایکوبان در میدان های شهر هامون برگزار کنیم...

  اما  بین پیام هاتون یه پیام با نمک از آسمان مهزاد دیدم که می گفت:

مه زاد۱۱:۵۵ ‎ق.ظ - دوشنبه، ۱۵ آذر ۱۳۸٩

به نام یزدان پاک و به نام نامی ایران زمین

  درود...

    چندی پیش چکامه ی زیبایی از بانو سیمین بهبهانی به دستم رسید که زیبایی این چکامه شگفتی سازه. از اونجایی که خودم چندین بار این کارو خوندم و بسیار ازش شور گرفتم ، گفتم اینجا هم قرار بگیره  شاید کسان دیگری هم به اندازه ی من دو ستش داشته باشن و از ش حسی زیبا دریافت کنن!

     به سرزمینم شاد باش میگم برای داشتن فرزندانی این چنین ، برای داشتن سیمین بهبهانی ها  ، برای داشتن بادکوبه ای ها ، برای داشتن شجاعی ها و برای داشتن مردان مرد و زنان شیردلی که همچنان برای این آب و خاک می نویسند و خامه بر چامه می سایند و چکامه های شگرف می آفرینند که بر رویه ها جاودان خواهد بود تا روزی همین چامه و چکامه ها دهان باز کنند و  تاریخ دوره ای رو که ما در اون نفس کشیدیم برای نسل های آتی بازگو کنند.

ایدون باد...

هرگز نخواب کوروش

دارا جهان ندارد ، سارا زبان ندارد                                     

                   بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد

                                     کارون ز چشمه خشکید ، البرز لب فرو بست

                                                          حتا دل دماوند ، آتش فشان ندارد

دیو سیاه دربند ، آسان رهید و بگریخت

                رستم در این هیاهو گرز گران ندارد

                                      روز وداع خورشید ، زاینده رود خشکید

                                                         زیرا دل سپاهان نقش جهان ندارد

بر نام پارس دریا نامی دگر نهادند

               گویی که آرش ما تیر و کمان ندارد

                                      دریای مازنی ها بر کام دیگران شد         

                                                   نادر! ز خاک برخیز! میهن جوان ندارد

دارا ! کجای کاری؟ دزدان سرزمینت

             بر بیستون نویسند : دارا جهان ندارد

                                    آییم به دادخواهی ، فریادمان بلند است

                                                       اما چه سود ؟ اینجا نوشیروان ندارد

سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی

             اما صد آه و افسوس : شیر ‍‍‍ژیان ندارد...

                                    کو آن حکیم توسی ؟ شهنامه ای سراید

                                                         شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد

 

هرگز نخواب کوروش ! ای مهر آریایی!

بی نام تو وطن نیز نام و نشان ندارد

 

"بانو سیمین بهبهانی"

براشون آرزوی پایداری و به کامه زیویدن داریم

ایدون باد...

 

روز و روزگارتون قشنگ

م.ط(گردآفرید قصه ها)

به نام یزدان پاک و به نام نامی ایران زمین

 

با درود

 

به یاد فاجعه ی ١١ سپتامبر و به امید جهانی سراسر شادی و آرامش

                                                          سراسر زیبایی و مهربانی

                                                          با مردمانی سراسر مردمی...

                                                                                 ایدون باد

                                              م.ط(گردآفرید قصه ها)

                                                                               

        به نام یزدان پاک وبه نام نامی ایران زمین...

       درود...

    فک می کنم در جریان باشید که از چندین ماه پیش ایستگاه های دوچرخه در گوشه و کنار شهرمون دایر شدند که در ابتدا به صورت رایگان و پس از چند صباحی با دریافت هزینه به افراد دوچرخه کرایه می دادند (و البته هنوزم کرایه می دن)

   جالبه بدونین( که احتمالاً می دونین!!!) که دوستان تنها و تنها روز نخست این طرح به دختر خانوما اَم دوچرخه می دادن و فرداش که از خواب بیدار شدن دیدن : ای واااااااااااااااااااااااااااای! حالا با این خطری که برای اسلام پدیدار شد چه کنیم؟؟ 

   جالب تره بدونین که دوستان یک راه حل آماده دارند که همیشه در موارد این چنینی ازش استفاده می کنن و اون چیه؟ پاک کردن مشکل. و مشکل در این سرزمین چیه؟؟  موجودی گناه آلود و هوس انگیز و ویرانگر و تباه کننده به نام :

                         زن  (البته در ماجرا های این چنینی و آن چنانی!!!!!) 

    اینه که دوستان (که تصور نمی کنم بانویی در بینشون بوده یا اگر هم بوده که ...) تصمیم گرفتند باز هم برای حفظ حیا و عفت و پاکی در این سرزمین نام بانوان رو قلم بگیرند و تنها به آقایون دوچرخه بدن!!!!

   و شاید خیلی جالب تره که بدونین بانوان تنها در یک صورت می تونن دوچرخه بگیرن و اون هم در صورتیه که آقایی همراهمشون باشه (شاید برای اینکه باید شخصیتشون زیر سایه ی یک آقا تعریف بشه!!!)

    شاه مایه:

          آیا فرهنگ این سرزمین هنوز در حد نیاز به قهقرا راه نیافته؟ و آیا هنوز این فرهنگ ، باب طبع بلند و انتظارات شامخ دوستان نیست؟؟

   آیا پیامبردین اسلام اون زمانی که سوارکاری رو توصیه می کردند تبصره گذاشتند که :

        جهت حفظ شئونات اسلامی از دادن اسب به بانوان معذوریم   ؟

   یا در کوی و برزن جلوی بانوان سوارکارشون گرفته می شد؟؟؟

   پس این فرهنگ رو که نه ایرانی و نه اسلامی هست از کجا آوردین که روی شیشه ی این ایستگاه ها این جمله دیده میشه که :

        به جهت حفظ شئونات اسلامی(!!!) از دادن دوچرخه به بانوان معذوریم!؟؟

          سفارش:

دخترم ! بزرگ نشو ،‌دخترو رو بسته می خوان

                                             اینا دختر نمی خوان! جوجه ی پر بسته می خوان

فندک سیگارشون بال کبوتر و سوزوند

                                             تو یه آزاده ای اما ...

                                                                                اینا وابسته می خوان

             (شاید یه روزی کاملشو براتون گذاشتم)

               پی نوشت(!!!):

 

        دوستانی که با من آشنا هستن می دونن که من نه دیدِ مرد ستیز دارم و نه  زن پرور .

     پس پرسش من از زنان و مردان سرزمینم و حتا از دوستان تصمیم گیرنده اینه:

                                 چه باید کرد؟؟؟؟

                             آیا سکوت در برابر فرهنگ سازی های اینچنینی رواست؟؟

  شاد زیوید ، دیر زیوید و تا می زیوید آریایی و به کامه زیوید

 

       هشتم شهریور ماه سال یکهزار و سیصد و هشتادو نه خورشیدی

م.ط ( گردآفرید قصه ها )

  به نام یزدان پاک و به نام نامی ایران زمین ...

     درود بر یاران پاک و دیرینم ....

     سپاس از اینکه به یادم بودید و پوزش از اینکه چندی نبودم و برای پیام های پر مهری که برام گذاشته بودید ، پاسخی دریافت نکردید .

    کاری که براتون می ذارم رو در آغازین روزهای سال جاری نوشتم .

     این دلنوشته داستان جالبی داره:

     ماجرا از اون جا آغاز شد که دوستی به من یاداوری کردند که دوره ی "رزم سهراب و گردآفرید" سپری شده ، زمانه پیشرفت کرده و امروز یه جورایی روز بزم ِ.

                            ..........................

      پس کنون "بزم سهراب و گردآفرید" بایدت نوشتن!!!!

     و همانگونه که سپندینه شهنامه گفته است : بیش از این

                                                 "نباید بدین آشتی رزم جست"

                                 .................

     و خلاصش اینکه آقا چند بیتی هم برای ابتدا سرودند و به ما دادند و گفتن دیگه بقیشو خودت کامل کن ( البته بماند که اخبار حاکی از این ِ که ایشون از کارشون پشیمونن و تصمیم به باز پس گرفتن ابیات دارن!!!!)

     به هر روی من نتونستم اون کار رو ادامه بدم و به پایان برسونم ، شاید چون روحیم خیلی تناسبی با بزم نداره (این که دیگه تقصیر من نیستش که!)

     به جاش پس از مدت ها کاری نوشتم که چند بیت از ایشون هم با کمی تغییر درش راه پیدا کرد.

     نام چکامه هست : "وصله پینه" چرا که به جز ابیات ایشون ، بیتی هم از خود فردوسی بزرگ داره با تغییر یک کلمه :

می آرید و نارو ترنج و بهی -------------->می آرید و ساز وترنج وبهی

       و بیتی هم اشاره داره به اثر پر آوازه ی بانو سیمین بهبهانی...

وصله پینه

   درودم به نام آوران وطن                    

                     به زیبا صدایان خاک کهن

                                  فر و فرهی در سخن هایتان    

                                                 به روی دوچشمان من جایتان

  " می آرید و ساز و ترنج و بهی              ز دوده یکی جام شاهنشهی "

   بر آنم که گردآفریدی زنم           

                  از این شب رهی بر سپیدی زنم

                                 ز سالی که بگذشت یادی برم 

                                             نه با غم ، که با شور و شادی برم

   نخست از همین اصفهانش شنو           

                      ز سیمای نصف جهانش شنو

                                  نشاندند این قوم بی تار و پود     

                                                 ترک روی لب های زاینده رود

            چه دستان ننگی که رو می شدند       

                                 چه پل ها که بی آبرو می شدند

    هویت در اینجا به تاراج رفت            

                                خزر در ره اجنبی ...

                                                            باج رفت

             چه رگ های عشقی که خشکانده شد

                                وطن در غم پور ، درمانده شد

  به سوگ سیاوش اگرچه نشست...

                                        ولی

                                                   تاج نامردمان را شکست

  جهانی به ما آفرین کرد و رفت

                که حیله به سازنده برگشت تفت

                                    کنون فر و فرهنگ خاک کهن

                                                    دگر بایدت بودن و نو شدن

   چو سیمین بسازیمش آری به جان

                        ستونش شویم اگرچه با ...

                                                         استخوان!

   از این پس به پا می کنم عید را

                    علم می کنم تخت جمشید را

                                    که این خانه آباد بودن سزد

                                                  سرایی چنین شاد بودن سزد

       که ایران...

                     نه!

                             ایران...

                        نه!

                                          ایران ماست

                         و تنها سرای دلیران ماست

ایدون باد

م.ط (گردآفرید قصه ها)

به نام یزدان پاک و درود بر شما خوبان

پوزش می خوام که چند وقتی نبودم . کاری که امروز می خوام براتون بذارم یک سال و نیمی از زادروزش میگذره و تقدیمش می کنم به همه ی شما نازنین یاران و به ویژه به یک هکلاسی که هر چی فک می کنم اسمشو یادم نمی یاد (البته تو سن و سال من طبیعی یه!!!)

 

هست شو 

ای نژاد آریا !

                       سر مست شو!

                                               نیستی بر خاکمان زد ...

                                                                                    هست شو!

 

پور من ! ای خوب سبز و عاشقم !

                                                              شیر دختم ! همنوای صادقم !

زیر پا تان بخشی از افلاک هست

                        نیک و بد ، تاریخ در این خاک هست

                                                  از شکوه پارسه تا شوش ها

                                                                         در برابر اژدها بر دوش ها!!

کوروش و جمشید و بهرام دلیر

                       آرتیمیس ! سالار دریا ، پاک سیر

                                                   نیک آیین است مرز پر گهر

                                                                       در مرام ما شرف برتر ز زر

شادی و هم ...

                  سوز هایش

                                دیده ایم

                                                           فرُخین ...

                                                                       نوروز هایش

                                                                                        دیده ایم

حال اریکه تشنه ی گام شماست

مهر میهن جرعه در جام شماست

          همرهانم!

                     جامتان لبریز باد

                                                            تیغ هاتان تا سپیده تیز باد

از بسی شب ها گذر کردیم ما

                         شام ها با هم سحر کردیم ما

                                               روز و شب ها ما به هم می دوختیم

                                                                          در غم مردان مردش سوختیم

اشک آن تهمینه ها برداشتیم

                       با اذان بی تو ها گل کاشتیم

                                             سرخ ها ، سبز و سپیدش دیده ایم

                                                                           شیر ها ، گردآفریدش دیده ایم

تن به تن خون های پاکی بر زمین

                       دشمنانش بو ده اند اندر کمین

                                           هشت پا ...؟!! نه ! هشتصد پا بوده اند

                                                                         نا نجیبان ، وَه چه دانا بوده اند

چشم بر این خاک زرین داشتند

                       تخم نیرنگ و پلیدی کاشتند

                                                  مادران خاک بی یاور شدند

                                                                          خامه در دستانمان پرپر شدند

تا هَزار استاد هایش آمدند

                            آسمان مهزاد هایش آمدند

                                                      رهروان پاکبازش آمدند

                                                                          در نوا وُ شور و سازش آمدند

دیگر اکنون تا همه در دست ماست

                                                         کوی باشد ره ... !

                                                                                 نه این بن بست ماست  

راه ما ...

                 از راه اغیارش جداست

                                                        دست ها ...

                                                                      خالی ...؟!

                                                                                  نه !

                                                                                         لبریز از ...

                                                                                                      خداست

روز و روزگارتون قشنگ 

 م.ط.گ(گردآفرید قصه ها)

پ.ن: بی تو از شاعرای خوب اصفهان که دف می زنه و همزمان اذان میگه(اونم چه اذانی...!)

و مهزاد (آسمان مهزاد) از شاعرای جوون و آسمونی ایران زمین در اصفهان زیبا

 درباره : یه بچه ای که از نه سالگیش نوشته ، هنوزم داره می نویسه ، نه از ادبیات سر در می یاره ، نه از سبک و نه از قالب ! فقط می نویسه. . .! چن سال پیش اولین کار حماسیشو نوشت که بر گرفته از داستان رزم سهراب و گردآفرید شاهنامه بود و اینجوری شورو (!!!) می شد : گردآفرید قصه ها مرضیه ی ترانه ام... هر کسی شعرو شنید گردآفرید صداش زد و این اسم روش موند ( می شه گفت یه جورایی شد تخلص!!!!!) بعدنا فهمید که یه بانوی نقالی تو تهران هست با نام هنری گردآفرید اما دیگه دیر بود برا اینکه بتونه این به اصطلاح تخلصو عوض کنه!!! به بزرگی خداوند معتقده ، به همه ی پیغمبرا و پیام آورا احترام می ذاره ، همین!

پروفایل مدیر : م.ط ( گردآفرید قصه ها ) ایمیل مدیر وبلاگ

 

 

تماس با ما

 

۱۳٩۱/٢/٢٤ 22 بهمن! سهراب که 2 سال پیش رفت! چکامه ای دلنشین و زیبا از بانو سیمین بهبهانی 11 سپتامبر وای بر سرزمینی که در آن دوچرخه سواری زنان سبب تحریک مردان شمرده می شود کار سال نو هست شو! کماندار شب شوم و پلیدم بپا زمینی نشی یا !!!!!

 

ایران(٧) گردآفرید(۳) فردوسی(٢) شاهنامه(٢) سیمین بهبهانی(۱) آفرینش(۱) دوچرخه سواری(۱) سیاوش کسرایی(۱) آرش(۱) خدا(۱) بانوان(۱)

 

شاسوسا آسمان مهزاد دوئل یه نفره ی ممد بکرانی بهونه ساز مجتبی تمشکای ملس ماندانا عاشقونه های آروم سارا ملعبه ی عشق میلاد ایران نامه ی دکتر سپنتا ترانه خونه ی مجتبی علیمی پلیس شعر فرامرز عرب عامری شعر های بی تو ی رزیتا (رسوا) یکتا اخبار فناوری اطلاعات شبکه اجتماعی بهشت من کلوب مدیران و متخصصان
لیست وبلاگ های تخصصی

 

م.ط ( گردآفرید قصه ها )

 

 

ایجاد وبلاگ با پرشین بلاگ